Receptie 2012 De Hoofdstad. 

Op zondag 8 januari jl. was het weer zover: de Nieuwjaarsborrel bij Kgp. De Hoofdstad.
’s Morgens werd er nog getraind en bij de koffie werden de traditionele ‘Nieuwjaarswafels’ naar oud Ouderkerks recept en gebakken door Jos Meijer, geserveerd.
Later die dag had Ria Klebach met de hulp van een aantal leden, oud-leden en zelfs niet-leden de schitterendste schotels gemaakt. Voordat wij aan al dat heerlijks konden beginnen vroeg de voorzitter Hans Klebach onze aandacht en wenste iedereen een Gelukkig Nieuwjaar. Onder het genot van een glas champagne klonken we met elkaar en spraken de wens uit dat het ook maar weer een sportief hondenjaar mag worden.
 
Onder de aanwezigen was de heer Tinus van der Weide, oud-voorzitter en thans erelid van de VDH. Hans gaf het woord aan Tinus en tot grote verrassing van de betrokkene deelde Tinus mede dat het het Hoofdbestuur van de VDH had behaagd de gouden speld van verdiensten toe te kennen aan Kees Rademaker. Kees zorgt al jaar en dag ervoor dat het terrein en de kantine goed onderhouden worden en dat alles er altijd tiptop uitziet.
   
Bovendien is hij, hoewel zelf geen Duitse herder meer hebbend, al jaren bestuurslid van De Hoofdstad. Twee keer in de week trekt Kees het manwerkpak aan en brengt elke hond naar diens beste niveau in het pakwerk, of het nou een hond is die niet eens in een pakje boter bijt of een felle rakker: hij haalt eruit wat erin zit.
     
Nauwelijks bekomen van deze plechtigheid riep Tinus nog een persoon naar voren en wel Ria Klebach. Ria is al 32 jaar lid van de VDH en heeft vele malen als schrijfster bij grote evenementen gefungeerd; in 2005 was zij gastvrouw in het restaurant van het Jan Louwers stadion in Eindhoven tijdens de WUSV kampioenschappen.
   
Ria heeft vele jaren in de kantine van de kringgroep gezorgd voor de innerlijke mens, nog steeds zorgt ze ervoor dat de voorraden van de kringgroep worden aangevuld. Zij kreeg de gouden speld van verdiensten met diamant door Tinus van der Weide opgespeld.
   
Na deze vrolijke plechtigheid was het eindelijk tijd om aan te vallen, te beginnen met de – eveneens traditionele - overheerlijke mosterdsoep van Hennie v.d. Berg. De middag verstreek, de schotels raakten leeg en met een blik van ´wij hoeven vanavond niets meer te eten´ keerde iedereen tevreden huiswaarts.